Termy w Uniejowie

Wczoraj, zanim pojechaliśmy na szczepienia z Olą, wybraliśmy się na wycieczkę - na basen. Wycieczka nie za długa, bo do Uniejowa mamy 43 km, ale trasa bardzo przyjemna. Może to jakiś duch patriotyczny się we mnie odzywa, ale ja uwielbiam jeździć przez polskie wsie i miasteczka. Zawsze coś ciekawego wypatrzę.
Do Uniejowa dotarliśmy około 11:30 a na miejscu przywitała nas kilometrowa kolejka. Dobra rada - lepiej tam dojechać wcześniej, rano nie ma tyle ludzi. Ciekawe co tam się dzieje w weekend, skoro w środku tygodnia takie oblężenie jest...
Uniejów to piękne miasteczko nad Wartą, prężnie się rozwijające. Wszystko zaczęło się od basenów termalnych, teraz widać tam coraz więcej trafionych inwestycji. Od 2011 miasto ma status miejscowości uzdrowiskowej.
I tak Ola mogła się pochlapać w dużej wodzie. Wcale jej nie oszczędzałam, kąpałam się razem z nią. Woda miała 35 stopni, można powiedzieć, że gorąca była :)

Asia oczywiście mogła sobie pozwolić na bardziej dorosłe atrakcje. Zaliczyła wszystkie zjeżdżalnie, najpierw z tatą - bezpiecznie, a potem już sama śmigała. 

Super dzień, tylko jak przyjechaliśmy w końcu do domu - po prostu padłam na twarz...

Kalendarz szczepień obowiązkowych

Byliśmy dziś z Olą u pani doktor, dziewczyna została zmierzona (57 cm, czyli urosła 2 cm) i zważona (5 kg). Ponieważ jest zdrowa nie było przeciwwskazań do szczepienia. Przykro mi, że musiała takiej krzywdy doświadczyć, płakała, ale i tak była dzielna. Teraz co jakiś czas będzie musiała być kuta, powtarzam sobie, że to dla jej dobra... Szczepienia ochronne to jak do tej pory najbezpieczniejsza oraz najskuteczniejsza metoda na ochronę dziecka przed wieloma groźnymi chorobami zakaźnymi. Dzięki obowiązkowi szczepień nie występują już takie choroby jak np. polio czy błonica. I choć niektóre środowiska uważają szczepionki za powód występowania innych chorób, nie ma żadnego medycznego potwierdzenia takiego związku. Dlatego właśnie nie powinniśmy mieć wątpliwości – podanie maluchowi szczepionki ochronnej to najlepsze, co możemy dla niego zrobić. W Polsce kwestie doboru szczepionek oraz terminów ich podawania określa PSO – Program Szczepień Ochronnych. Każdego roku dokonuje się jego aktualizacji, a nowy kalendarz, obejmujący zarówno szczepienia obowiązkowe (bezpłatne) jak i nieobowiązkowe, lecz zalecane (płatne) zostaje podany do wiadomości publicznej. 

1 DOBA ŻYCIA

• przeciw WZW typu B (pierwsza dawka)

Pierwsza szczepionka, jaką otrzymuje dziecko po narodzinach, podawana jest domięśniowo i chroni malucha przed zachorowaniem na wirusowe zapalenie wątroby typu B. Szczepienie w pierwszej dobie to jedna z trzech dawek chroniących przed zachorowaniem na tę konkretną chorobę – dopiero podanie wszystkich daje gwarancję pełnej ochrony przed zachorowaniem. W przypadku, gdy na świat przychodzi dziecko o bardzo niskiej wadze (mniej niż 2000g), liczba dawek zwiększa się do czterech i analogicznie, wszystkie cztery są konieczne.

• przeciw gruźlicy (jedyna dawka)

To drugie i ostatnie ukłucie, jakie czeka naszą pociechę w pierwszej dobie jej życia. Zabezpieczając dziecko przez zachorowaniem na gruźlicę, podaje się podskórnie szczepionkę BCG i robi się to tylko raz – w tym przypadku nie ma kolejnych dawek. Gdy dziecko waży mniej niż 2000g, zostaje zaszczepione dopiero po przekroczeniu tej wagi.

Szczepionki, które podaje się w pierwszej dobie życia dziecka powinny być podawane jednocześnie. Jeśli z jakichś powodów nie jest to możliwe (np. niska waga urodzeniowa), podaje się zaległą szczepionkę najszybciej, jak to możliwe, a koniecznie przed wypisaniem dziecka z oddziału noworodkowego.

2 MIESIĄC ŻYCIA (7-8 tydzień)

• przeciw WZW typu B (druga dawka)

• przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (pierwsza dawka)

By zdobyć pełną odporność na te choroby, potrzebne są trzy dawki szczepionki DTP, podawane podskórnie lub domięśniowo w odstępach 6-8 tygodniowych.

• przeciw HiB (pierwsza dawka)

Szczepienie to chroni przed zachorowaniem na HAEMOPHILUS INFLUENZAE typu B i wykonuje się domięśniowo lub podskórnie. Cały cykl szczepień powinien obejmować trzy dawki w ciągu pierwszego roku życia i jednej dawki przypominającej w drugim roku. Jednak jeśli z jakichś powodów dziecko rozpoczyna cykl szczepień przeciw HiB między szóstym a dwunastym miesiącem życia, dawki te zmniejszane są do dwóch plus szczepienie uzupełniające w drugim roku. Jeśli z kolei maluch skończył już pierwszy rok życia, otrzymuje tylko jedną dawkę szczepionki przeciwko HiB.

Wszystkie trzy szczepionki obowiązkowe w drugim miesiącu życia powinny być podawane jednocześnie. Jeżeli jest to niemożliwe, zaleca się jak najwcześniejsze podanie zaległej szczepionki.

3-4 MIESIĄC ŻYCIA (po 6-8 tygodniach od poprzedniego szczepienia)

• przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (druga dawka)

• przeciw poliomyelitis (pierwsza dawka)

Poliomyelitis, znana bardziej jako choroba Heinego – Medina, to choroba w trakcie której dochodzi do ostrego zapalenia rogów przednich rdzenia kręgowego. By uodpornić dziecko na tę chorobę, podaje mu się trzy dawki szczepionki IPV, aplikowanej domięśniowo lub podskórnie.

• przeciw HiB (druga dawka)

Wszystkie szczepionki obowiązkowe w trzecim – czwartym miesiącu życia powinny być podawane jednocześnie.

5-6 MIESIĄC ŻYCIA (po 6-8 tygodniach od poprzedniego szczepienia)

• przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (trzecia dawka)

• przeciw poliomyelitis (druga dawka)

• przeciw HiB (trzecia dawka)

Szczepienia obowiązkowe w piątym/szóstym miesiącu życia powinny być realizowane jednocześnie, jeśli nie jest to możliwe – w najszybszym możliwym terminie.

7 MIESIĄC ŻYCIA

• przeciw WZW typu B (trzecia dawka)

Dawka trzecia, podawana w siódmym miesiącu życia powinna następować w odstępie ok. 6 miesięcy po podaniu pierwszej dawki.

13-14 MIESIĄC ŻYCIA

• przeciw śwince, odrze i różyczce (pierwsza dawka)

Szczepienie przeciw tym trzem chorobom wykonuje się podskórnie. Warto wiedzieć, że przebyta już odra, świnka lub różyczka nie jest przeciwwskazaniem do podania szczepionki i tym samym ochrony przed pozostałymi wirusami, jednak okres od wyzdrowienia musi wynosić minimum 4 tygodnie.

16-18 MIESIĄC ŻYCIA

• przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (czwarta dawka)

• przeciw poliomyelitis (trzecia dawka)

• przeciw HiB (czwarta dawka)

6 ROK ŻYCIA

• przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi (pierwsza dawka przypominająca)

• przeciw poliomyelitis (pierwsza dawka przypominająca)

10 ROK ŻYCIA

• przeciw odrze, śwince i różyczce (dawka przypominająca)

14 ROK ŻYCIA

• przeciw błonicy, tężcowi (druga dawka przypominająca)

19 ROK ŻYCIA

• przeciw błonicy, tężcowi (trzecia dawka przypominająca)

Najmniej potrzebne gadżety dla dziecka

Zestaw produktów, bez których mamy mogą (a czasem nawet powinny) się obyć – wasz wybór. 

Chodzik

To zdecydowany faworyt. Chociaż trudno go nazwać "gadżetem" i jest on nie tylko "niepotrzebny", ale wręcz "szkodliwy".

Podgrzewacz do mokrych chusteczek

Pewnego dnia, niezbyt dawno temu, zabrakło papieru toaletowego… - obstawiam, że tak właśnie narodził się pomysł zaprojektowania owego podgrzewacza. Bo właśnie po takim "awaryjnym" użyciu chusteczek mamy stwierdzają "zimne i nieprzyjemne nawet dla mnie, a co dopiero dla mojego dziecka" i zaczynają myć dziecięcą pupę ciepłą wodą podczas przewijania lub po prostu ogrzewają chusteczki prze chwilę w dłoniach. Są też i takie, które kupują  specjalny podgrzewacz. Większość uważa go jednak za bubel.

Baldachim nad łóżeczko

Tutaj mamy nie są już takie zgodne. Przeciwniczki baldachimu twierdzą, że:

- jest szkodliwy bo zbiera kurz nad głową dziecka;

- utrudnia dostęp do malucha, ciężko jest wykonywać codzienne czynności pielęgnacyjne;

- pod nim jest duszno;

- ogranicza dziecku widoczność.

Zwolennicy natomiast zachwycają się jego urodą, przekonują, że dzięki niemu malec ma zaciszny kącik, w którym łatwiej mu zasnąć. Spokojny sen dziecka jest też argumentem dla osób, które mają małe mieszkanie - rodzice mogą prowadzić w miarę normalne życie np. zapalić światło czy włączyć telewizor bez obaw, że obudzą tym malucha. Okazuje się, że może też skutecznie odstraszać kota, który jest interesuje się łóżeczkiem.

Gąby, gąbki i gąbeczki

Zarówno te, na których myje się dziecko, jak i te, na których się kładzie malucha, są w wielu domach uznawane za zbędne bo trudno je utrzymać w czystości. Przed zakupem warto zrobić małe doświadczenie podczas kąpieli i sprawdzić ile czasu zajmie nam całkowite (!) wypłukanie naszej dorosłej gąbki. A te, na których kładziemy dziecko są dużo większe.

Nocnik "wszystkorobiący"

Taki grający, śpiewający i czasem jeszcze błyskający światłami nocnik w kształcie jakiegoś zwierzaka to kolejny produkt dla dzieci przy którym sprawdza się reguła, że jeśli "coś" ma robić wszystko, spełniać zbyt wiele funkcji, to w rezultacie nie spełnia żadnej. Dyskotekowy nocnik  niezbyt często się sprawdza bo dzieci albo się go boją, albo dziwią, że mają sikać słoniowi na głowę. Są jednak rodzice, którzy twierdzą, że w ich domu nocnik się sprawdził i rzeczywiście zdarza się, że czasem jest to właśnie dzięki niemu w końcu udaje się zakończyć z sukcesem trening czystości. Wcześniej warto jednak wypróbować bardziej klasyczny model.

Tłumacz płaczu

W pierwszych dniach rodzicielstwa jesteśmy skłonni oddać królestwo za odpowiedź na pytanie "dlaczego moje dziecko płacze?". Dlatego każdy tłumacz płaczu (zarówno urządzenie jak i aplikacja na smartfona) szybko staje się obiektem pożądania. Po zakupie równie szybko okazuje się nieprzydatny. Rodzice narzekają, że zupełnie nie potrafi rozpoznać przyczyny płaczu. Jak jednak tłumaczy ekspertka, psycholog i położna Bożena Cieślak-Osik, nawet jeśli urządzenie podawałoby bardziej wiarygodny wynik, to i tak jego zakup nie byłby najlepszym pomysłem. Stanowi ono bowiem dodatkową barierą pomiędzy matką a dzieckiem i utrudnia tworzenie się więzi.

Specjalny pojemnik na brudne pieluchy

10 lat temu taki kosz był uznawany za ciekawostkę i fanaberię. Dzisiaj mamy pytają na forach, jaki model kosza wybrać, czy postawić na wersję z bezzapachowymi workami czy też perfumowanymi… Jednocześnie pojemnik wciąż jest uznawany za jeden z najmniej potrzebnych produktów dla dzieci. Biegać do kosza pod zlewem w kuchni i często wyrzucać śmieci, czy wyrzucać pieluchy do pojemnika, który nie wypuści z siebie żadnego zapachu i nie wymaga częstego opróżniania - oto jest pytanie;)

Karuzela i mata edukacyjna

To jedne z pierwszych zabawek dziecka i najczęstszy zarzut, jaki się pod ich adresem pojawia to "zbyt drogo na zbyt krótko". Mamy podkreślają czasem, że zainteresowanie dzieci było ogromne (niektórzy mieli okazję zaobserwować jak dziecko oddaje się jakiejś aktywności z dużym zainteresowaniem i nie potrzebuje rodzica w charakterze animatora), ale nie trwało zbyt długo. Te produkty to jedne z tych, które znajdują się zarówno na listach waszych największych kitów jak i hitów.

Pieluchy

Nie ma jednego rodzaju pieluch dobrych dla każdego dziecka i odpowiadających wszystkim rodzicom. Aby lepiej wybrać, poznaj wady i zalety pieluch jednorazowych, tetrowych i wielorazowych.

Pieluchy jednorazowe

Cenione za wygodę i nowoczesność są dziś używane przez zdecydowaną większość rodziców. Co je wyróżnia?

Plusy

• Główną zaletą jednorazowych pieluch jest wygoda i oszczędność czasu, bo nie trzeba ich prać ani prasować.
• Jednorazówki, o ile są często zmieniane, są też bardzo komfortowe dla dziecka. Dzięki specjalnej włókninie przepuszczającej wilgoć tylko w jedną stronę błyskawicznie wchłaniają mocz, a specjalny żel wiąże go wewnątrz. Malec nie czuje, że się zsiusiał, a jego skóra nie ma kontaktu z wilgocią, więc się nie odparza. Jednorazówki nie przesiąkają, a dzięki ściągaczom po bokach zawartość pieluchy nie wydostaje się na zewnątrz.
• Mają też odpowiedni profilowany kształt, który wymusza najkorzystniejszą dla stawów biodrowych pozycję nóżek malca.
• Są bardzo higieniczne. Sprawdzają się na wyjazdach, podczas dłuższych spacerów, wizyt u przyjaciół lub lekarza.

Minusy

Większość wad jednorazówek ujawnia się, gdy są za rzadko zmieniane.

• Nagromadzony w pieluszce mocz paruje i dociera do pośladków - stąd prosta droga do odparzeń i odpieluszkowego zapalenia skóry. Wierzchnia warstwa pieluchy może się rozkleić, a znajdująca się pod nią substancja żelowa - podrażnić skórę malca. Wysypka, zaczerwienienie i świąd mogą być spowodowane podrażnieniami wywołanymi substancjami używanymi do produkcji pieluch, ale także wilgocią lub brakiem dostępu powietrza.
• U starszych dzieci przesiąknięta moczem pielucha może doprowadzić do przeciążenia stawów biodrowych i deformacji nóżek (tzw. łukowatości). Dlatego jednorazówki trzeba zmieniać nawet 12-15 razy dziennie.
• Wadą jednorazowych pieluch jest też ich wysoka cena - średnio 50-70 groszy za sztukę. Biorąc pod uwagę, że trzeba je zmieniać kilkanaście razy na dobę, miesięcznie rodzice muszą wydać na nie ok. 180-200 zł.
• Zwolennicy pieluch wielorazowych podkreślają, że jednorazówki są szkodliwe dla środowiska (jedna pielucha rozkłada się od 300 do 500 lat). Ekomamy nie muszą jednak zupełnie z nich rezygnować, bo w sklepach internetowych można już kupić jednorazówki biodegradowalne. Niestety są droższe od klasycznych odpowiedników.

Pieluchy tetrowe

Plusy

Wielu rodziców uważa, że wyprana, wygotowana i uprasowana tetra jest zdrowsza i bezpieczniejsza dla skóry dziecka niż pielucha jednorazowa. Jakie jeszcze ma zalety?

• Pieluchy tetrowe kosztują 3-5 zł (im grubsza tkanina, tym pielucha lepsza i droższa). Trzeba ich kupić ok. 40 i wymieniać co 3-4 miesiące, bo codzienne pranie powoduje zniszczenie materiału. A zatem miesięczny koszt pieluch tetrowych to ok. 50-60 zł. Do tego dochodzą wydatki na proszek do prania dla dzieci (ok. 25-30 zł za 1,5 kg), wodę i prąd zużyty podczas prasowania, dodatkowe body, pajacyki i prześcieradła, które mogą zostać zmoczone lub zabrudzone, gdy tetra przemięknie albo pielucha się przesunie, oraz foliowe majtki i podkłady pod prześcieradło. W sumie takie pieluchowanie kosztuje ok. 80-90 zł miesięcznie, czyli o połowę mniej niż jednorazówki.
• Tetra jest przewiewna, naturalna. Nie powoduje przegrzewania podbrzusza i uczuleń. U starszych niemowląt nie stwarza niebezpieczeństwa deformacji nóżek, a dzieci, które noszą tetrowe pieluchy, z reguły wcześniej zaczynają korzystać z nocnika. Maluch czuje się w nich komfortowo, jeśli przebywa w domu i w każdej chwili może zostać przebrany.

Minusy

• Pieluchy tetrowe trzeba prać w wysokiej temperaturze, suszyć i prasować (najlepiej robić to codziennie, bo przechowywanie brudnych pieluch jest niehigieniczne).
• Od razu po zmoczeniu tkanina robi się mokra i przylega do skóry. Powoduje, że dziecku jest zimno, a pupa odparza się pod wpływem wilgoci.
• Tetrową pieluchę trudniej utrzymać w odpowiednim miejscu na ciele dziecka, szczególnie gdy malec raczkuje albo uczy się chodzić. Wtedy łatwo o zabrudzenie ubranka. Wyjściem z sytuacji jest stosowanie specjalnych otulaczy albo majtek przeznaczonych do podtrzymywania pieluch wielorazowych.

Pieluchy wielorazowe

To rozwiązanie pośrednie - pieluchy, które mają w sobie coś z jednorazówek i coś z tetry. Składają się z miękkiego, ciepłego otulacza oraz wymiennego wkładu wielorazowego użytku.Otulacze mają kształt pieluch jednorazowych, są wykonane z wełny lub bawełny podszytej oddychającym laminatem, zapinane są na rzepy lub napy. Wewnątrz znajduje się kieszonka lub zakładka, która podtrzymuje wkład na odpowiednim miejscu. Wkłady mogą być uszyte z:

• tetry,
• azjatyckiego bambusa (jest bardziej chłonny niż bawełna),
• konopi (ma bardzo delikatne włókna)
• lub mikrofibry (łatwo się pierze i szybko schnie).

Wkłady trzeba zmieniać kilka-kilkanaście razy w ciągu dnia, otulacze - co drugi dzień lub gdy się ubrudzą. Obie części można prać w pralce. Aby ochronić pieluszkę przed zabrudzeniem, można położyć na nią jednorazowy wkład z miękkiego papieru.

Otulacze mają uniwersalny rozmiar, a dzięki regulacji rosną razem z dzieckiem. Są wystarczająco szerokie, by ustawić stawy biodrowe malucha w odpowiedniej pozycji. Polubią je ekomamy, którym zależy na ochronie środowiska i które chcą zminimalizować ilość wytwarzanych śmieci. Zwykle trzeba kupić kilkanaście sztuk otulaczy i po 5-6 wkładów do każdego z nich.

2. miesiąc życia dziecka

Ola niedługo skończy drugi miesiąc życia. Miała więc trochę czasu by dostosować się do nowego otoczenia, a przede wszystkim lepiej poznać rodziców. Teraz zdaje się mówić: "Odpoczęłam już po ciężkiej podróży, rozejrzałam się i czekam na propozycje". Jedną z ciekawszych okazuje się rozmowa z mamą. W drugim miesiącu życia dzieci zaczynają bawić się swoim głosem. Ola wymawia głównie samogłoski i wydaje gardłowe dźwięki nazywane głużeniem. Dobrym pomysłem jest również zabawa z zajączkiem. To stwór tak ciekawy, że warto skupić na nim uwagę, a nawet powodzić za nim wzrokiem. Swoją aprobatę dla zabawy Ola wyraża uśmiechem. Nie jest to już przypadkowy grymas, tylko wyraz prawdziwej radości. Jednak najbardziej fascynująca dla niej jest twarz mamy, a jej ramiona są najbezpieczniejszym miejscem na świecie.
Drugi miesiąc ma szczególne znaczenie ze względu na zmiany w funkcjonowaniu układu immunologicznego. Noworodek rodząc się dysponuje przede wszystkim wrodzonym układem odporności, czyli takim, który rozwinął się podczas życia płodowego, oraz wyposażony jest w przeciwciała, które podczas ciąży zostały przekazane od matki przez łożysko do płodu. Po urodzeniu dziecka na skutek kontaktu z otoczeniem i z drobnoustrojami, które w tym otoczeniu przebywają dziecko rozwija tzw. nabyty układ odporności, czyli komórki aktywne immunologicznie uczą się na skutek kontaktu z drobnoustrojami szybkiej reakcji w przypadku powtórnego kontaktu. Takie zjawisko nazywamy "pamięcią immunologiczną". Dodatkowym elementem nabytego układu odporności są tzw. przeciwciała, czyli substancje produkowane przez komórki immunologiczne, które rozpoznają swoiście specyficzne drobnoustroje i unieruchamiają je lub wręcz uniemożliwiają im życie. Rozpoczyna się od drugiego miesiąca zjawisko, które nazywamy "luką immunologiczną". W tym okresie noworodek jest stopniowo pozbawiany specyficznej ochrony jaką zapewniają mu przeciwciała matczyne, a jednocześnie nie ma jeszcze własnych przeciwciał, albo produkuje je jeszcze w bardzo niewielkim stopniu, przeciwko drobnoustrojom, które mogą zaatakować jego organizm. Luka odpornościowa jest uzupełniana przez karmienie piersią. Karmienie piersią powoduje wzmacnianie układu odporności szczególnie na terenie przewodu pokarmowego. Na terenie jelit znajdują się duże skupiska tkanki immunologicznej, które niezwykle istotny wpływ mają na rozwój układu odporności. Luka odpornościowa trwa do około szóstego miesiąca życia. Po tym okresie rozpoczyna się stopniowe dojrzewanie układu odporności, w każdym z trzech jego obszarów, a więc: rozpoczyna się produkcja bardziej specyficznych, dojrzalszych przeciwciał skierowanych przeciwko konkretnym drobnoustrojom, wzmacniają się i dojrzewają komórki, które aktywnie niszczą wirusy i bakterie, jak również pojawiają się komórki pamięci immunologicznej.
Ola jest bardziej ruchliwa niż w zeszłym miesiącu, chociaż jej ruchy są nadal bardzo nieskoordynowane. Rączki nie są już zaciśnięte jak w pierwszych dniach po urodzeniu. Powoli się otwierają, ale dziecko nie potrafi ich zacisnąć na zabawce w sposób celowy. Oli udaje się za to utrzymać przez chwilę głowę w pozycji pionowej, i podnieść ją z pozycji na brzuchu. Na razie jednak jej mięśnie nie są tak mocne, by to ćwiczenie sprawiało jej przyjemność.
U dwumiesięcznego dziecka jest już bardzo łatwo dostrzec różne fazy aktywności: kiedy maluch śpi, a kiedy czuwa, kiedy jest aktywny i gotowy do zabawy.
Głęboki sen: sen dziecka różni się od snu dorosłej osoby, ale można w nim zaobserwować zmieniające się stany. Pierwszy stan to sen głęboki. Dziecko nie porusza się zupełnie, nie widać ruchów gałek ocznych, oddech jest regularny. Na twarzy nie pojawia się prawie żaden grymas, czasem pojawia się w regularnych odstępach odruch ssania. Dziecko nie reaguje również na dźwięki z zewnątrz, nagły dzwonek, grzechotka raczej nie wybudzą malucha. Zdarza się, że w czasie głębokiego snu pojawi się nagły odruch moro, drżenie, ale dziecka to zupełnie nie budzi.
Płytki sen: kolejną fazą snu jest sen płytki. Dziecko w czasie snu może się dość gwałtownie poruszać, ale ten ruch go nie wybudza. Widzimy nieregularny oddech, na jego twarzy pojawia się mimowolny uśmiech, czasem grymas, czasem dziecko wydaje dźwięk.

Charakterystyka niemowlaka w drugim miesiącu życia:

* dwumiesięczne niemowlę jest coraz bardziej ruchliwe,chętnie wchodzi w interakcje z mamą

* z uwagą przygląda się przedmiotom w jaskrawych kolorach

* wyciąga rękę w kierunku przedmiotu

* zaczyna głużyć, czyli wydawać krótkie gardłowe dźwięki

* ma coraz większy apetyt, może częściej domagać się o karmienie

Co potrafi niemowlę w drugim miesiącu życia?

* dwumiesięczne niemowlę potrafi się uśmiechać

* wodzi wzrokiem za zabawką

* leżąc na brzuchu, unosi do góry główkę, utrzymuje ją w tej pozycji coraz dłużej

* podtrzymywane przez opiekuna w pozycji pionowej przez chwilę utrzymuje główkę

Boczne Drogi (Joanna Chmielewska)

O tym, że wizyta rodzinna może być dopustem bożym, chyba nikogo nie muszę przekonywać. Tym bardziej, jeżeli jest to wizyta ciotki, która od kilkunastu lat mieszka za oceanem. Jeżeli zaś w dodatku ciotka pragnie zwiedzić te zakątki Polski, których nie zdążyła zobaczyć przed swoją emigracją, to już w ogóle jest kataklizm.
Taki kataklizm spotkał właśnie Joannę, bohaterkę książki Joanny Chmielewskiej „Boczne drogi”, i jej rodzinę. Otóż siostra jej matki, od kilkunastu lat mieszkająca w Kanadzie, zapowiedziała swój przyjazd. Rodzina postanowiła godnie ją przyjąć, w związku z czym wszystkich ogarnęło szaleństwo. Pośpiesznie robiono zakupy, zastanawiając się, na co też może mieć ochotę osoba rozbestwiona długoletnim pobytem w kapitalizmie. Opracowywano też trasę podróży, w czym napotykano na niejakie trudności, bowiem miejscowości, które pragnęła zobaczyć ciotka, były rozrzucone po całym kraju. Ponadto ciotka zażyczyła sobie podróży wyłącznie bocznymi drogami, z całkowitym pominięciem autostrad. To akurat nastręczało najmniej trudności, bo – jak wiemy – zatrzęsienia autostrad nigdy u nas nie było. Zresztą nie ma nadal.
Kiedy samolot z kanadyjską Polonią wylądował na Okęciu, na lotnisku zapanowało piekło. Okazało się, że przepadł właściciel kilku potężnych waliz w kratę, w związku z czym opóźniła się odprawa paszportowa. Później powstał potężny zator przy wyjściu z lotniska – spowodował je właściciel kraciastych waliz, który wychodzącego już z hali bagażowego zaczął wciągać z powrotem do środka, wraz z bagażami oczywiście, i udało mu się skutecznie zablokować drzwi. Już w Alei Lotników wiśniowy peugeot wyładowany tymiż kraciastymi walizami zajechał drogę Joannie i jej rodzinie. Później coraz częściej spotykamy ten samochód z tajemniczymi kraciastymi walizami i okazuje się, że wątek kryminalny jest z nim ściśle związany.
„Boczne drogi” z pewnością nie zaintrygują nas zagadką kryminalną, bo kojarzy się ona raczej z romansami spod znaku „Harlequina”, ale powinny nas zainteresować realia życia w PRL-u w połowie lat siedemdziesiątych, pani Chmielewska skupiła się bowiem głównie na ich opisywaniu.
Sporo dowiadujemy się o martyrologii turystów, szczególnie zagranicznych. Zagraniczny turysta był ciężko pokrzywdzony, za wszystko bowiem płacił kilkakrotnie więcej i do tego w dewizach. Pozostawało więc albo wynajmowanie kwater prywatnych, albo też korzystanie z grzecznościowo udostępnianych pokojów gościnnych, które w owym czasie miały wszystkie większe firmy, żeby móc zapewnić noclegi kontrahentom, uniezależniając się od wiecznie wówczas przepełnionych hoteli i pensjonatów.
Są też i inne ciekawostki – np. za złotówki nie można było kupić rozkładu jazdy PKS, natomiast jego posiadaczem można było zostać już za dolara. Za kilka dolarów można też było spędzić noc na kempingu nad jeziorem, unikając kłopotliwego meldunku. 
Jest też, oczywiście, milicja. Po tajemniczym zniknięciu kanadyjskiej ciotki, rodzina zgłasza się do MO. Milicjanci przeprowadzają śledztwo, ale rezultaty zachowują dla siebie, są bowiem przekonani, że zagraniczna turystka chciała bodaj na krótką chwilę oderwać się od spragnionej dolarów rodziny, by na własną rękę zwiedzić kawałek byłej ojczyzny.
Na upartego książka może stanowić coś w rodzaju przewodnika turystycznego – od Warszawy, poprzez Wybrzeże, Polskę Zachodnią aż po Góry Stołowe i z powrotem na Mazowsze. Zatoka Gdańska, w której pływało homogenizowane łajno, Kołobrzeg, ciekawe rozwiązania komunikacyjne w Świebodzicach, Cieszyn i Cygański Lasek nad Olzą, Wambierzyce, masyw Szczelińca - to tylko niektóre miejsca, jakie zwiedzamy wraz z panią Joanną, jej rodziną i wiśniowym peugeotem wypełnionym kraciastymi walizami. 
Poza tym książka jest nieprawdopodobnie zabawna. Ojciec Joanny, który marzy tylko o tym, by wyrwać się na ryby, matka, która jest na nieustającej diecie, co przysparza rodzinie sporo kłopotów, ciotki, które mają nieziemskie pomysły, a ich rozmowy mogą rozśmieszyć każdego ponuraka - to niewątpliwie duże walory tego dziełka. No i oczywiście słynna sprawa z krowim wymieniem, którym usiłowano nakarmić faceta lubiącego podroby – ale o tym nie napiszę -  zachęcam do przeczytania.
No i jest kot. „Siedział w plamie słońca pod straganem i był tak cudownie piękny, że mi oko zbielało. Absolutnie czarny, bez najmniejszej białej plameczki, wielki, aksamitny, patrzył obojętnie na mnie i na świat bursztynowymi oczami”. Dalej nie będę cytować, wystarczy tylko że dodam, iż do akcji wkroczył pies, a rzecz działa się tuż obok straganu z nabiałem, na którym znajdowała się też spora ilość świeżych jaj... 
Sporo jest również innych historyjek, które teraz, po latach, powodują nostalgię za czasami, kiedy to zwykła życzliwość powodowała, że ludzie sobie wzajemnie pomagali i chociaż ta pomoc czasem bywała wspomagana dolarami, to przecież jednak najczęściej brała się z głębszych pobudek.

Beskid Mały 2008

Gdy Asia  miała 14 miesięcy pojechaliśmy na "zimowiska". Ze względu na jej młody wiek nie chcieliśmy przesadzać z wielkością gór i atrakcji, chcieliśmy żeby było spokojnie i bezpiecznie. Nasz wybór padł na Beskid Mały. Bazę wypadową mieliśmy w miejscowości Porąbka, w gospodarstwie agroturystycznym, gdzie przez ścianę mieliśmy oborę, zamieszkałą przez różnego rodzaju rogaciznę. Zapachy typowo agroturystyczne, ale najwyraźniej Asi nic nie przeszkadzało. Po całym dniu spędzonym na zdrowym powietrzu spała jak mały aniołek.

Oczywiście nie siedzieliśmy wyłącznie w jednym miejscu. Parę wycieczek jednak zaliczyliśmy. Nie byłabym sobą, gdybym nie przeciągnęła towarzystwa po okolicy. I tak najpierw wybraliśmy się do Bielsko-Białej. 

Bielsko-Biała - Historia Bielska-Białej to dzieje dwóch siostrzanych miast, które do niedawna jeszcze były odrębnymi ośrodkami. Pierwsza pisana wzmianka o Bielsku pochodzi z 1312 r., jego dzieje są jednak znacznie starsze. Od 1327 do 1918 r. Bielsko  pozostawało poza granicami Polski - najpierw należało do Czech, a potem do Austrii, a Biała - na prawym brzegu granicznej rzeki Białej - zachowała polski klimat. 1 stycznia 1951 r. połączono oba miasta w jedno. 

Zamek - Bielski zamek zbudowano w XIV w. Dzisiejszy eklektyczny kształt zawdzięcza przebudowie z lat 1855-1864. Budowla najefektowniej prezentuje się po zmroku, kiedy jest iluminowana.

Zainteresowani zwiedzaniem muzeum muszą przejść przez sień wjazdową na niewielki dziedziniec (stała wystawa "Dzieje Bielska-Białej w zabytkach archeologicznych, historii i sztuki").

Teatr Polski - Stojący poniżej zamku budynek wzniesiono w latach 1889-1890 w stylu palladiańsko-klasycyzującym. Na fasadzie zwraca uwagę motyw rzymskiego łuku triumfalnego obramowanego czterema pilastrami. Na szczycie fasady rzuca się w oczy posąg Apolla, a poniżej figury dwóch muz, Melpomeny i Talii. 

Stary Rynek - Rynek otaczają barokowo-klasycystyczne kamienice z XVII-XVIII w. Renowację płyty rynku i otaczających go kamieniczek ukończono w roku 2006. Teraz przedstawia się on bardzo urokliwie. Na środku stoi XIX-wieczna figura św. Jana Nepomucena oraz fontanna z figurą Neptuna, a latem pojawiają się kawiarniane ogródki. 

Katedra - Murowana gotycka świątynia z 1447 r. była wielokrotnie przebudowywana, ostatnio w latach 1909-1910. Portal zdobi figura zmartwychwstałego Chrystusa otoczona medalionami z wizerunkami dwunastu apostołów. We wnętrzu, w wyższej części nawy, warto zwrócić uwagę na bajecznie kolorowe secesyjne witraże z 1912 r. 

Plac ks. Marcina Lutra - Na placu stoi jedyny w Polsce pomnik Lutra (pochodzi z 1900 r.) Z tyłu wznosi się ewangelicko-augsburski kościół z lat 1782-1790 pod wezwaniem Chrystusa Zbawiciela. Nawę i piękną, wysoką neogotycką wieżę przebudowano w II połowie XIX w. Wieżę warto obejrzeć po zmroku, gdy jest podświetlona.

Kościół św. Stanisława - Jest to jeden z najważniejszych bielskich zabytków. Obecną świątynię wzniesiono w II połowie XIV w. Najcenniejszym elementem wyposażenia jest XVI-wieczny tryptyk. W jego centrum widnieje Matka Boska z Dzieciątkiem, a obok stoją: św. Mikołaj i św. Stanisław. Równie cenne i piękne są XIV-wieczne polichromie w prezbiterium. Od strony nawy można obejrzeć XVI-wieczne malowidła przedstawiające męczeństwo św. Urszuli i św. Jerzego walczącego ze smokiem.

Kościół Opatrzności Bożej - Barokowy kościół zbudowano w latach 1760-1769, ale jego dzisiejszy kształt jest efektem dwóch faz przebudowy, która nastąpiła w XIX w. Przedłużono wówczas nawę, dobudowano nowe prezbiterium i podwyższono wieże, przykrywając je jednocześnie wysokimi hełmami z latarniami. Najcenniejszym elementem wnętrza jest XVIII-wieczna rokokowa ambona w kształcie łodzi.

Kolej linowa na Szyndzielnię - Kolejka na Szyndzielnię (1026 m n.p.m.) działa przez cały rok, z kilkutygodniową przerwą na konserwację. Gondole pokonują trasę o różnicy wysokości 449 m i długości 1860 m w 10 minut. Z kolejki ładnie prezentują się okoliczne szczyty i położone w dole miasto.

Górna stacja jest usytuowana poniżej szczytu. Stąd leśna droga w kilkanaście minut doprowadza do schroniska.

Kościółek św. Barbary - Otoczony lipami uroczy kościółek z 1690 r. to wspaniały przykład beskidzkiej architektury sakralnej. W drewnianym wnętrzu o ścianach pokrytych polichromią pędzla Johanna Mentila podziwiać można XVII-wieczne rzeźby i obrazy. 

Andrychów- głównymi walorami turystycznymi Andrychowa są Beskid Andrychowski (wschodnia część Beskidu Małego) oraz Starówka andrychowska w klimacie małego, galicyjskiego, górskiego miasta. W mieście zachował się pałac Bobrowskich z I połowy XVII w. wraz z parkiem. 

Góra Żar - Żar to szczyt w Beskidzie Andrychowskim (761 m n.p.m.), znajdujący się nad Jeziorem Międzybrodzkim. Na szczycie góry znajduje się zbiornik wodny elektrowni szczytowo-pompowej (Elektrownia Porąbka-Żar). Ma on 650 m długości i 250 m szerokości, a maksymalna głębokość wynosi 28 m. Od 1979 r. na górę można wjechać drogą asfaltową. Wjazd na szczyt możliwy jest też uruchomioną 30 grudnia 2003 roku kolejką linowo-terenową z Międzybrodzia Żywieckiego. 

Ze szczytu góry rozciąga się przepiękny widok, m.in. na Jezioro Żywieckie.

Wyjazdy nawet z małymi dziećmi są wspaniałe. Dzieci nie są kłopotem czy balastem. Wręcz przeciwnie, sprawiają, że wspólne poznawanie świata nabiera barw.