Jak chronić niemowlę przed upałem

Słupek rtęci zbliża się do 30 st. C? Trzeba zmienić sposób pielęgnacji i karmienia niemowlaka oraz harmonogram dnia.

U małego dziecka szybciej dochodzi do przegrzania ciała, a nawet odwodnienia. Niemowlę nie potrafi jeszcze utrzymać stałej temperatury ciała (układ termoregulacji nadal się rozwija). Poza tym dziecko ma stosunkowo niewiele gruczołów potowych na skórze, przez co nie poci się wystarczająco mocno, by móc ochłodzić ciało. Dlatego wysoka temperatura otoczenia może wywołać u niego gorączkę, odwodnienie i udar słoneczny. Podpowiadamy co zrobić, by do tego nie doszło.

Jak ubrać niemowlaka w gorące dni?

Podczas upałów najchętniej zdjęlibyśmy z siebie wszystkie ubrania. Na szczęście w przypadku niemowlaka możemy tak właśnie zrobić.

Jeśli więc jesteście w domu, podczas zabawy pozostaw dziecko w samej pieluszce. W tym samym stroju połóż je spać i przykryj tylko pieluszką flanelową lub leciutkim bawełnianym kocem. Spokojnie, niemowlę nie zmarznie. To prawda, podczas snu organizm szybciej się ochładza, ale podczas letnich upałów wyziębienie dziecku nie grozi.

Jeśli jednak niepokoisz się, czy niemowlakowi nie jest za zimno, dotknij jego karku i piersi.

• Wilgotne i bardzo ciepłe świadczą o tym, że dziecku jest za gorąco i warto flanelową pieluszkę zamienić na tetrową.
• Jeśli są chłodne, wsuń na nóżki śpiącego malca bawełniane skarpetki albo okryj go drugą pieluszką.
• Jeśli skóra dziecka jest lekko ciepła, to znak, że jest w sam raz.

Temperatury ciała dziecka nie sprawdzaj, dotykając stóp i dłoni, bo one zwykle są chłodne i jest to zupełnie prawidłowe.

W upalne dni ważna jest częstsza niż zwykle zmiana pieluszki. Koniecznie zrób to przed wyjściem na spacer i przed snem. Pod mokrym "kompresem" w ciepły dzień szybciej kolonizują się bakterie i inne drobnoustroje chorobotwórcze. Łatwiej więc o podrażnienia, odparzenia, a nawet infekcje skóry. Z tego powodu warto rozważyć stosowanie pieluszek tetrowych lub z włókna bambusowego, które umożliwiają skórze oddychanie. Poza tym przy każdej zmianie pieluszki pozwól małemu golaskowi swobodnie pofikać nogami. Leżącemu niemowlakowi możesz zdjęć pieluszkę, a pod kocyk, na którym się bawi, podłożyć podkład.

Spacer w upały

1. W upalne dni wybieraj się z dzieckiem na spacer rano lub wieczorem - 10.00 i po 17.00. W pozostałych godzinach, lepiej zostawić dziecko w domu lub na zacienionym balkonie.
2. Kiedy wychodzisz z dzieckiem na spacer, załóż mu tylko bawełniane albo lniane body z krótkim rękawem. Ubranie nie powinno mieć koronek, suwaków czy guzików w miejscach, w których mogłoby się odciskać lub uwierać (czyli np. u leżącego niemowlaka - na plecach). Podczas upałów skóra jest bardziej wrażliwa i podatna na podrażnienia. Poza tym obowiązkowym elementem dziecięcej garderoby jest lekka, bawełniana czapeczka lub chustka na głowę.
3. Podczas spaceru zrezygnuj z rozkładania budki w wózku, bo w gondoli zatrzyma się powietrze - dziecku będzie duszno i gorąco. Lepiej rozłóż parasolkę, która będzie dobrze chroniła dziecko przed słońcem i jednocześnie zapewni przewiew.
4. W upalne dni zrezygnuj ze spacerów z dzieckiem w nosidełku lub chuście, bo szybciej się zgrzeje i spoci.
5. Podczas jazdy samochodem zakładaj na szyby osłonki przeciwsłoneczne.

Pielęgnacja skóry dziecka latem

Wieczorna kąpiel jest konieczna. Starannie myj ciało niemowlaka, zwracając szczególną uwagę na szyję, fałdki, pachy i pachwiny. W upalne dni, kiedy bardziej się pocimy, w tych miejscach lubi gromadzić się brud i bardzo łatwo o powstanie odparzeń i potówek. Warto też myć dziecku główkę częściej niż zwykle, nawet codziennie.

Do pielęgnacji skóry wybieraj kosmetyki o lekkiej konsystencji, która szybko się wchłania i nie pozostawia tłustej, grubej warstwy. Zrezygnuj więc z oliwki i tłustego balsamu. Lepszy będzie lekki krem nawilżający o konsystencji żelu lub mleczko do ciała.

Czym karmić niemowlę w upalne dni?

Podczas upałów dziecko może mieć kiepski apetyt (tak jak ty). To normalne i nie powinno budzić twoich obaw. Jeśli ma już rozszerzoną dietę, podawaj mu lekkie posiłki (np. zupy-kremy), dużo warzyw i owoców. Pamiętaj, że teraz najważniejsze jest picie. Niemowlę karmione piersią może domagać się przystawiania do piersi częściej niż zwykle i pić jedynie przez chwilę - pierwsze krople mleka są bowiem bardziej wodniste i znakomicie gaszą pragnienie. Jeżeli na spacer z niemowlakiem idzie tata, zaopatrz go w butelkę z wodą lub lekką herbatką dla niemowląt. Takie napoje koniecznie podawaj też dziecku karmionemu mlekiem modyfikowanym. Lepiej zrezygnuj ze słodkich soków, bo potęgują pragnienie. W "zwykły dzień" dziecko, które ma już rozszerzoną dietę o pokarmy stałe powinno pić 100 ml - 120 ml płynów na każdy kilogram masy swego ciała. W upalny - więcej.

Pilnowanie ilości wypitej wody jest ważne podczas upałów, bo łatwo o odwodnienie organizmu. Jego główne objawy to:

• zbyt rzadko oddawany mocz,
• mocz w intensywnym kolorze i o intensywnym zapachu,
• senność i apatia,
• bardzo suche usta,
• płaczem bez łez,
• zmniejszenie napięcia skóry.

Jeśli je zaobserwujesz, koniecznie jak najszybciej podaj dziecko picie i skontaktuj się z lekarzem.

Ochrona przed słońcem

Skóra niemowląt jest bardzo cienka, więc promienie słoneczne mogą być dla niej bardzo niebezpieczne. Dlatego przed każdym spacerem w słoneczny dzień, nawet w godzinach rannych lub wieczornym i gdy planujesz wyłącznie spacerowanie w cieniu, smaruj ciało dziecka (także pod ubraniem) kremem ochronnym z wysokim filtrem - minimum SPF 20. Aplikację kosmetyku ponawiaj po około dwóch godzinach.

4 sposoby na zdrowe orzeźwienie:

1. KLIMATYZACJA. Jeśli masz w domu klimatyzację, nie ulegaj pokusie mocnego wychładzania domu podczas upałów. Nie ustawiaj temperatury poniżej 23 stopni C. Możesz też używać wentylatora, ale nie kieruj strumienia powietrza na dziecko. Dobrze jest w okolicach wiatraczka powiesić mokre ręczniki, które nawilżą powietrze i tym samym lepiej ochłodzą pomieszczenie.
2. WODA W SPRAYU. Zarówno podczas spacerów, jak i w domu, możesz używać wody termalnej w sprayu do zwilżania ciała dziecka.
3. LETNIA KĄPIEL - w wodzie 28-33 st. C. Serwuj ją dziecku bez względu na porę dnia, najlepiej wtedy gdy widzisz, że jest marudne i źle znosi upał. Taka kąpiel pozwoli także uniknąć ewentualnych infekcji skóry.
4. NAWILŻANE CHUSTECZKI. Są niezawodne na spacerach podczas upałów. Niekiedy wystarczy przetrzeć nimi spocone rączki lub buzię niemowlaka, by poczuł się bardziej komfortowo.

UWAGA! UDAR CIEPLNY

Niemowlę jest niespokojne, wymiotuje, ma suchą i zaczerwienioną skórę, gorączkę, przyspieszony oddech i szybsze bicie serca? To mogą być objawy udaru cieplnego. Nie zwlekaj z wezwaniem lekarza. W oczekiwaniu na pomoc połóż dziecko w chłodnym, zacieniony miejscu i rób okłady ręcznikiem zmoczonym chłodną wodą.

Łódzkie ZOO

Dzisiaj wszyscy zrobiliśmy sobie dzień dziecka i wybraliśmy się do ZOO. Asia chciała zobaczyć WSZYSTKO, więc spacerek zrobiliśmy całkiem spory. Łódzkie ZOO nie należy do największych, ale jest gdzie chodzić. Przed samym wejściem do Ogrodu Zoologicznego stoi pomnik Maurycego i Hawranka, z cyklu Łódź Bajkowa. Łódź Bajkowa to projekt, w ramach którego tworzony jest rodzinny szlak turystyczny  po mieście, śladami małych pomników przedstawiających postaci z seriali dla dzieci.
Rzeźba ma metr wysokości. Uśmiechnięty Maurycy wykonuje gest powitalny w kierunku dzieci odwiedzających ZOO. Zza jego lewego ramienia wychyla się Hawranek. Pomnik odsłonięto niedawno, 18go maja.

Łódzkie ZOO wygląda coraz lepiej. Głównie dzięki dofinansowaniu z Unii Europejskiej oraz z innych organizacji. Wybiegi są restaurowane, stawiane są nowe, nowoczesne, zadbane są tereny zielone. Kurcze Europa się u nas robi. Nie spodziewałam się, ale to na prawdę świetne miejsce na spacer z rodziną. 

Poniżej moje ulubione zwierzaczki słodziaczki... jednak nie chciałabym wpaść tam do nich na wybieg... :)

Zagadka dnia: dlaczego słonica cały czas "tańczy"?

No i proszę, mamy też pierwsze zdjęcie Oli ze zwierzątkami :)

A taka wysoka jest żyrafa po urodzeniu. Asi nadal jeszcze troszkę brakuje centymetrów.

Na zakończenie spaceru Asia miała okazję wyszaleć się w parku linowym. Po przejściu całego toru przeszkód - zjazd. Sama bym tak chciała...

Romans wszechczasów (Joanna Chmielewska)

Kolejna genialna książka Joanny Chmielewskiej. Kryminał Chmielewskiej jest kolejną z cyklu "Przygody Joanny" powieścią opisującą perypetie młodej warszawianki. Niczym angielska Panna Murple, rodem z mistrzowskiej prozy Christie, kobieta w wieku balzakowskim wikła się w nieprzewidziane historie. Po powrocie z Danii, z której to podróży relację zdała w poprzedniej powieści - "Wszystko czerwone", tym razem rozgości się w rodzinnej stolicy. Czy zmęczona trudami wakacyjnej wędrówki po Skandynawii kobieta będzie odpoczywać w domowym zaciszu? Tylko czytelnik nieznający pani Joanny mógłby spodziewać się twierdzącej odpowiedzi.

"Romans wszech czasów" traktuje o niecodziennej zamianie. Podczas zimowej przechadzki po Krakowskim Przedmieściu Joanna napotyka mężczyznę, który proponuje, by zastąpiła w domu przez trzy tygodnie jego ukochaną. Skonsternowane spojrzenie narratorki sprawia, że śmiałek traci pewność siebie i zrazu wycofuje się z wystosowanej prośby. Na szczęście reakcja kobiety była spowodowana jedynie chwilowym przerażeniem. Ostatecznie chęć przeżycia kolejnej przygody i słuszne wynagrodzenie, przekonują ją do przystania na propozycję. Od tego momentu zasadniczym problemem będzie odpowiednia charakteryzacja – ufryzowanie i kosmetyczne retusze. Podczas konfrontacji z pierwowzorem Joanna złapie się na tym, że między nią a właściwą żoną Pana Maciejki nie ma żadnej różnicy. Zachwycona perspektywą zarobienia kilkuset złotych, jazdą nowym volvo i możliwością mieszkania w obszernej willi, Joanna porzuca swoje prawdziwe jestestwo i zmienia się w Basieńkę. Pierwsze dni spędzone w domu Maciejków uświadamiają jej, że cała sytuacja może być zwykła mistyfikacją. Zachowanie męża, który został przedstawiony przez swojego rywala, jako tyran i despota, jest zbieżne z opiniami zasięgniętymi kilka dni temu... Wątpliwości pogłębia fakt, iż nie widzi on żadnej różnicy między kobietami... Gdzie tkwi szkopuł? Kim tak naprawdę jest mężczyzna, z którym Joanna – Basieńka dzieli życiową przestrzeń przez trzy tygodnie? Czy spotkany przez przypadek blondyn, będący ucieleśnieniem marzeń narratorki, zagości jeszcze przez moment na kartach, aby zainicjować tytułowy – romans wszech czasów?

Już sam koncept na fabułę powieści wydaje się nieco paradoksalny. Rozpoznawalny u Chmielewskiej czarny humor przewija się prawie na każdej stronie powieści. W wywiadzie dla "Kuriera Polskiego" ( 2 czerwca 1995) reklamując swoje pisarstwo, powiedziała: -Potrafię siedzieć przy maszynie i usmarkać się ze śmiechu. W pisarstwie Chmielewskiej zauważalny jest zmysł wyszukiwania w ponurej rzeczywistości paradoksów, dzięki czemu, czytając jej powieści, możemy się setnie ubawić.

Ciekawostką może być to, że znawcy twórczości Joanny Chmielewskiej uważają, że "Romans wszech czasów" jest pierwszą powieścią w dorobku pisarki, w której użyła wyrazu powszechnie uważanego za nieprzyzwoity. Każdy z nas wie, że rasowy twórca kryminału wypala nieprzyzwoite ilości papierosów, ma swój ulubiony skórzany fotel, ale przede wszystkim umie siarczyście zakląć. Proza Chmielewskiej nie jest kłębowiskiem przekleństw i narzekań, ale umiejętnie wplecione w tkankę językową słowo nieobyczajne dodaje jej charakteru i swoistości.

Ósma w dorobku powieść detektywistyczna Chmielewskiej to mistrzostwo gatunku. Wzorowo poprowadzona intryga, nieprzewidziane zwroty akcji i wyzierający zewsząd komizm sytuacyjny, sprawiają, że lektura tej powieści jest wielką przyjemnością. Jeśli nie mieliście jeszcze do czynienia z piórem tej pisarki, zachęcam do przeczytania "Romansu wszech czasów".

Ogrodzieniec i Kraków 2007 cz.3

Dziś kontynuujemy spacer po Krakowie. Z rynku trafiamy na ulicę Grodzką.

Ulica Grodzka - Wybiegająca z południowego narożnika rynku, prowadzi prosto na Wawel, dzięki czemu nadano jej w przeszłości reprezentacyjny charakter. Stojące przy niej kamienice mają rodowód średniowieczny, ale ich fasady pochodzą zazwyczaj z XIX stulecia.

Kościół św. Piotra i Pawła - Ten wspaniały gmach, pierwsza barokowa budowla w Krakowie, jest efektem współpracy króla Zygmunta III Wazy, jezuickiego kaznodziei Piotra Skargi i  architekta Giovanniego Trevana. Modelowa świątynia jezuitów realizowała XVII-wieczny program oddziaływania na wiernych przez sztukę i architekturę. Wysoka kopuła umożliwiła zawieszenie tzw. wahadła Foucaulta - puszczane w ruch w czwartki o 10:00, 11:00 i 12:00 (oprócz świąt), sunie w ciszy przez kościół, a posadzka i Ziemia obracają się względem niego.

Kościół św. Andrzeja - Sąsiedni kościół, ufundowany pod koniec XI, a wzniesiony w XII w., jest jedną z najstarszych budowli na ziemiach polskich, które przetrwały do naszych czasów. Jak pisał Długosz, był jedynym budynkiem w Krakowie, który oparł się najazdowi tatarskiemu w 1241 r., dając przez cały czas schronienie ludności.
Bryła świątyni, prawie niezmieniona od czasu budowy, ma charakterystyczne romańskie okna - biforia (podwójne) i triforia (potrójne). W barokowym wnętrzu odkryto freski z XII w. W skarbcu przechowuje się bezcenne XIII-wieczne relikwiarze, mozaikowy obraz Madonny z przełomu XII i XIII w., a także XIV-wieczne figurki jasełkowe, ufundowane prawdopodobnie przez Elżbietę Łokietkównę, żonę króla węgierskiego Karola Roberta.

Wawel - Wawel był siedzibą książęcą na długo przed powstaniem państwa polskiego. Wykopaliska archeologiczne odsłoniły relikty kilku murowanych preromańskich budowli. Jedną z nich, kaplicą NMP powstałą przed 950 r., można obejrzeć na wystawie "Wawel zaginiony".
Pierwsi Piastowie osiedlili się na Wzgórzu Wawelskim pod koniec X wieku. Wkrótce w katedrze wawelskiej złożono bezcenne relikwie, w tym włócznię św. Maurycego, a potem także insygnia koronacyjne. Za panowania Jagiellonów zespół romańskich i gotyckich gmachów przebudowano na pyszną renesansową rezydencję.
Decyzja Zygmunta III Wazy o przeniesieniu stolicy do Warszawy oznaczała kres świetności Wawelu. Po III rozbiorze Polski, zamieniony w austriackie koszary, niszczał, aż w 1905 r. został wykupiony przez społeczeństwo polskie. Rozpoczęto prace konserwatorskie, w wyniku których Wzgórze Wawelskie stało się dzisiejszą skarbnicą narodowych pamiątek.

Katedra - Świątynia o gotyckiej trójnawowej bryle z transeptem, otoczona trzema wieżami (Zygmuntowską, Zegarową i Srebrnych Dzwonów), pochodzi z 1364 r. Przez wieki katedrę otaczano kaplicami i przybudówkami - w efekcie jest prawdziwym konglomeratem stylów architektonicznych.

W mrocznym, niezbyt przestronnym wnętrzu, w którym koronowano niegdyś i grzebano władców Polski, znajdują się m.in. sarkofagi królewskie, srebrna konfesja św. Stanisława (tzw. Ołtarz Ojczyzny), przy której w 1411 r. Władysław Jagiełło zawiesił zdobyte pod Grunwaldem chorągwie krzyżackie, późnorenesansowe stalle i piękny czarny krucyfiks królowej Jadwigi ( w północnej nawie, obok zakrystii).

Zwiedzając katedrę, warto zajrzeć do wszystkich 19 kaplic bocznych, a zwłaszcza do słynnej kaplicy Zygmuntowskiej (piąta w prawej, południowej nawie). Nakryta złotą kopułą (symbol pomyślności wieku), stanowi arcydzieło włoskiego renesansu. W niszach są nagrobki Zygmunta Starego i Zygmunta Augusta. Nie sposób pominąć późnogotyckiej kaplicy Świętokrzyskiej (pierwsza w południowej nawie) z XV-wiecznymi ikonami, gdzie w grobowcu rzeźbionym przez Wita Stwosza spoczywa Kazimierz Jagiellończyk.

Z wieży Zygmuntowskiej, na którą można się wspiąć schodami prowadzącymi z zakrystii, roztacza się rozległa panorama Krakowa. Na trzecim piętrze wisi słynny dzwon Zygmunt (10 ton, wysokość 1,99 m), odlany w 1520 r. z armat zdobytych na wrogach.

Z kaplicy Czartoryskich (druga w lewej nawie, w przyziemiu wieży Zegarowej) schody prowadzą do krypt, w których spoczywają polscy królowie i bohaterowie narodowi. W krypcie wieszczów pochowano Adama Mickiewicza i Juliusza Słowackiego.

Zamek - Przez bramę i brukowaną sień wchodzi się na wspaniały renesansowy dziedziniec, otoczony harmonijnymi krużgankami, arkadami i kolumnami. Tu odbywały się kiedyś rycerskie turnieje i królewskie uroczystości. Po prawej stronie jest wejście do komnat królewskich i prywatnych apartamentów, na wprost - do skarbca i zbrojowni.

Komnaty i apartamenty królewskie - Na pierwszym piętrze znajdowały się niegdyś prywatne mieszkania władców i ich małżonek oraz pomieszczenia dla gości i dworu. Drugie piętro służyło celom reprezentacyjnym: przyjmowano tutaj poselstwa, urządzano uczty i narady. Umiłowanie sztuki na wawelskim dworze budziło podziw wśród cudzoziemskich gości. Dzisiaj we wnętrzach zamku można oglądać jedynie resztki dawnego wyposażenia - są freski, plafony, ozdobne stropy, meble z różnych epok i liczne obrazy. Warto zwrócić uwagę na słynną kolekcję wspaniałych arrasów.

Skarbiec koronny i zbrojownia - W pomieszczeniach historycznego skarbca zgromadzono niewielką część dawnych skarbów, którą udało się odzyskać po zawieruchach dziejowych. Można obejrzeć m.in. XII-wieczny miecz koronacyjny Szczerbiec, koronę i miecz Zygmunta Starego, chorągiew Zygmunta Augusta i jego sandały koronacyjne oraz liczne kosztowności należące do królów. Przylegające do skarbca sale zbrojowni mieszczą najbogatszą w kraju kolekcję oręża.

Smocza Jama - Jak pisał Jan Długosz, dawno, dawno temu "w jaskini Wawelu obrał sobie siedlisko potwór niesłychanej wielkości, mający postać smoka albo węża zadławcy, który na zaspokojenie żarłoczności swojej porywał bydlęta i trzody, nie przepuszczając nawet ludziom". Na szczęście wszystko dobrze się skończyło, bo dzielny szewczyk podstępem zgładził krwiożerczą bestię. Dziś krętymi schodami schodzi się do groty, gdzie - jak chce legenda - mieszkał potwór, a według historyków były mieszkania biedoty, gospody i zamtuzy. Przed jamą, nad brzegiem Wisły, stoi spiżowy smok ziejący ogniem.

Była to bardzo pracowita wycieczka. Pełna wrażeń szczególnie dla małej Asi, która w drodze powrotnej grzecznie i słodko nam zasnęła. Moja kochana mała turystka :)

Ogrodzieniec i Kraków 2007 cz.2

Ogrodzieniec opisałam już w kwietniu. Od tego czasu nie mogę się zebrać, aby dokończyć wycieczkę i opowiedzieć o Krakowie. W końcu zebrałam się w sobie i postanowiłam zrobić to dzisiaj. Najbardziej przerażał mnie ogrom historii, zabytków i innych rzeczy do opisania. O Krakowie nie da się powiedzieć w kilku zdaniach. Jakbym chciała napisać o wszystkim, co warte tam jest odwiedzenia, musiałabym napisać książkę. Kraków to miasto starych murów, niezliczonych muzeów, teatrów, galerii i wspaniałych knajpek. Leży w połowie drogi między Wiedniem a Warszawą. Zwiedzając Kraków lepiej nie biegać od jednego zabytku do następnego, tylko niespiesznie chłonąć ich urodę, a wieczorem wybrać się do Teatru Starego albo pospacerować po rynku i otulonych mgłą Plantach.

Droga Królewska - Niegdyś Drogą Królewską, dziś oznakowaną trasą turystyczną, z przedmieścia Kleparz podążały poselstwa i pochody na Wawel. Za Barbakanem i pomnikiem Grunwaldzkim widać kościół św. Floriana, ufundowany w 1185 r. Jego dzisiejszy kształt pochodzi z II połowy XVII w. Kościół spełniał rolę kolegiaty uniwersyteckiej, przed nim rektor i senat witali monarchów przybywających na koronację, którzy potem przejeżdżali Floriańską, rynkiem i Grodzką do katedry.

Brama Floriańska i Barbakan - Obie budowle, wraz z sąsiednimi basztami: Pasamoników, Stolarską i Ciesielską, są pozostałością potężnych średniowiecznych fortyfikacji, które tworzyły trzykilometrowy pas podwójnych murów wzmocnionych 47 basztami, 7 bramami i fosą. Na miejscu zburzonych w I połowie XIX w. fortyfikacji założono olbrzymi ogród - okalające całe miasto Planty.
Brama Floriańska istniała już w I połowie XIV w. Wtedy właśnie powstał jej kamienny czworoboczny korpus, do którego w XV w. dobudowano górną ceglaną część, a jeszcze później dodano niski hełm o miękkich falistych formach. Wysokość bramy do gałki hełmu wynosi 34,5 m.
Stojący nieopodal Barbakan to unikatowa w skali europejskiej budowla tego typu, prawdziwy fenomen architektury militarnej. Wzniesiono go w latach 1498-1499 w obawie przed inwazją turecką. Gotycki obiekt, o grubości murów przekraczającej 3 m, miał siedem wieżyczek i otwory dla artylerii, skąd rażono wojska nieprzyjaciela. Mógł też być broniony ogniem broni palnej z murów przy Bramie Floriańskiej, z którą łączyła go długa szyja. Otoczony fosą szeroką na 24 m i głęboką na 3,5 m, był właściwie nie do zdobycia, aż do XIX w.

Teatr im. Juliusza Słowackiego - Zboczywszy nieco w stronę dworca kolejowego, dochodzi się do imponującego wielkością i architektonicznym rozmachem Teatru, wzniesionego w latach 1891-1893.
W środku na uwagę zasługuje przede wszystkim wspaniała kurtyna ofiarowana teatrowi w 1894 r. przez Henryka Siemiradzkiego, na której artysta przedstawił alegoryczne i symboliczne postacie związane ze sztuką teatralną. Przed budynkiem stoi pomnik Aleksandra Fredry, pierwszego patrona teatru.
Teatr Słowackiego był miejscem wielu ważnych wydarzeń kulturalnych w Polsce. W 1896 r. doszło w nim do pierwszego na ziemiach polskich pokazu filmowego, a 19 marca 1901 r. odbyła się prapremiera "Wesela" Wyspiańskiego.

Muzeum Czartoryskich - Jedno z najstarszych i najcenniejszych muzeów w Polsce chlubi się wspaniałą kolekcją malarstwa, której ozdobą są takie arcydzieła jak "Dama z gronostajem" Leonarda da Vinci czy "Krajobraz z miłosiernym Samarytaninem" Rembrandta. Na uwagę zasługują ponadto bogate zbiory porcelany miśnieńskiej i włoskich fajansów, bała broń, rzymskie sarkofagi, średniowieczna biżuteria. Osobne miejsce zajmują pamiątki narodowe po wybitnych Polakach: Janie III Sobieskim, Tadeuszu Kościuszce, księciu Józefie Poniatowskim czy generale Henryku Dąbrowskim.

Ulica Floriańska - Podążając tropem monarchów, warto wstąpić do świątyni modernistycznej bohemy - kawiarni Jama Michalika, w której narodził się legendarny kabaret Zielony Balonik (Floriańska 45). Dalej trasa biegnie obok XVI-wiecznego domu Jana Matejki (nr 41; muzeum) i najstarszego w kraju hotelu - Pod Różą (nr 14), w którym pokoje zajmowali car Aleksander I i Franciszek Liszt (łaciński napis nad bramą głosi w przekładzie polskim: "Niech dom ten przetrwa w tak odległe lata, dopóki mrówka  morza nie wypije, a żółw całego nie obieży świata"). Po drodze mija się również dom Kmitów albo Amandich o renesansowych obramowaniach okiennych (nr 13), dom Pod Aniołkiem (nr 11), miejsce narodzin komediopisarza Michała Bałuckiego, autora m.in. piosenki "Góralu, czy ci nie żal...", dom Pod Matką Boską (nr 7) z wczesnobarokową figurą Madonny z Dzieciątkiem w niszy na fasadzie oraz dom Pod Murzyny (nr 1), zwany ze staropolska Pod Etiopy, gdzie w XVI w. była apteka i spotykali się krakowscy protestanci.

Rynek Główny - Z ul. Floriańskiej wchodzi się na salon Krakowa - największy średniowieczny rynek Europy. Kwadratowy plac o wymiarach 200 na 200 m wytyczono podczas lokacji miasta w 1257 r., już po wzniesieniu kościołów Mariackiego i św. Wojciecha, o czym świadczy ich "krzywe" ustawienie w stosunku do boków rynku. Potem zbudowano Sukiennice, ratusz, po którym pozostała XIV-wieczna gotycka wieża, i piękne kamienice.

Sukiennice - W sukiennicach zaczęto handlować już w XIII w. Liche budy zastąpiono w latach 1556-1559 reprezentacyjnym renesansowym gmachem ozdobionym maszkaronami i attyką polską. Pod koniec XIX w. dodano neogotyckie arkady.
Na piętrze mieści się Galeria Sztuki Polskiej XIX w. (wejście od strony kościoła Mariackiego). Zalążkiem wspaniałej kolekcji był obraz "Pochodnie Nerona" Henryka Siemiradzkiego, podarowany miastu przez artystę w 1879 r. Dziś oprócz płócien Siemiradzkiego w Sukiennicach są m.in. dzieła Matejki, Michałowskiego, Rodakowskiego, Grottgera, Gierymskiego, Chełmońskiego i Podkowińskiego.

Kościół św. Wojciecha - Fundamenty tej malutkiej świątyni są prawdopodobnie najstarsze w mieście. Kościółek istniał już w XI w., a może wcześniej, bo - jak pisze Długosz - w miejscu tym miał głosić kazania św. Wojciech. Zwrócona ku "Jaszczurom" romańska ściana przetrzymała atak Mongołów pod wodzą Batu Chana w 1241 r. Wnętrze, poniżej poziomu gruntu, stanowi przekrój warstw krakowskiego rynku, narastających od tysiąca lat. Warto zwrócić uwagę na XV-wieczny  krucyfiks na belce tęczowej z Chrystusem o prawdziwych włosach. 

Kościół Mariacki - Ufundowana w 1222 r. świątynia krakowskiego mieszczaństwa jest jedną z najpiękniejszych gotyckich katedr w Polsce. Po renowacji na nowo olśniewa polichromia Matejki, oryginalne witraże z XIV i XV w., ołtarze, rzeźby, liczne tablice, herby i epitafia pozostawione przez pokolenia.

Klejnotem kościoła jest imponujący (13 m wysokości i 11 m szerokości) gotycki ołtarz Wita Stwosza, wyrzeźbiony w latach 1477-1489. Wspaniale polichromowany,otwierany jest uroczyście tuż przed 12:00. Doliczono się w nim 200 rzeźbionych figur mierzących od 3 cm do 3 m. Centralnym punktem dzieła jest scena zaśnięcia NMP i wniebowzięcia. Na bocznych skrzydłach przedstawiono sceny z życia Marii i Chrystusa, a między figurami św. Wojciecha i św. Stanisława - koronację Matki Boskiej.

Malutki, urokliwy pl. Mariacki między kościołem Mariackim a kościołem św. Barbary w średniowieczu  był cmentarzem, na którym w karnawale urządzano tańce. Późnogotycka kaplica Chrystusa w Ogrojcu na zewnątrz kościoła św. Barbary pochodzi z pracowni Wita Stwosza, a secesyjno-modernistyczna kamienica na rogu rynku zbierała niegdyś nagrody na konkursach architektonicznych. W domu pod nr 9 mieszkał przez jakiś czas Stanisław Wyspiański i tu zaczął pisać "Wesele".

Kamienice wokół rynku - Każda z nich mogłaby opowiedzieć jakąś historię. W kamienicy Szarej pod nr 6, zbudowanej na przełomie XIII i XIV w., mieszkał Henryk Walezy, potem Tadeusz Kościuszko. Pod nr 7 w 1569 r. narodziła się Poczta Państwowa. W XIV-wiecznej kamienicy Pod Jaszczurami (nr 8), nakrytej dziewięciopolowymi sklepieniami gotyckimi, istniał od czasów Tyrmanda znany ośrodek kultury studenckiej: urządzano konkursy jednego wiersza, przeglądy poezji śpiewanej, później koncerty rockowe. Pod nr 9 (kamienica Bonerowska) w 1605 r. wojewoda Mniszech wydał swą córkę Marynę za Dymitra Samozwańca, później Dymitr został carem, a Maryna carycą Świętej Rusi. Pod nr 15 mieści się słynna restauracja Wierzynek. Nr 17 to kamienica Hetmańska z połowy XIV w. W kamienicy pod nr 27 powstał w 1956 r. kabaret Piwnica pod Baranami.

Wyprawka dla ucznia klasy 1

Byłam w szkole na zebraniu, poznałam Panią, która będzie uczyła Asię w klasach 1-3. Na pierwszy rzut oka zrobiła na mnie dobre wrażenie, wydaje się miła, konkretna babka. Trochę mi się nie chce wierzyć, że od września będę miała uczennicę w domu. Na prawdę mam takie duże dziecko?
Muszę ją przez wakacje pomęczyć i poćwiczyć z nią pisanie, bo póki co to jest orka na ugorze. O ile z liczeniem (nawet w pamięci) nie ma zbyt dużego problemu, z czytaniem idzie coraz lepiej, nauczyć się na pamięć wiersza lub piosenki to figlijek... tak z pisaniem jest dramat. A ta Pani niestety bardzo zwraca uwagę na to, aby dzieci od początku uczyły się pięknej kaligrafii. Nawet teraz Asia pisze życzenia dla taty na laurce i beczy tak, jakbym jej kazała obierać cebulę. Także trzeba zakasać rękawy i spędzić pracowite dwa miesiące. Będę musiała tak to wykombinować, by jednocześnie nie zabierać jej nic z radości wakacji i lata. No cóż, nikt nie mówił, że macierzyństwo to prosta sprawa. Podobno najtrudniejsze jest pierwsze 30 lat, potem jest trochę łatwiej... :)
Na zebraniu w szkole Pani rozdała listę z wyprawką dla nowych uczniów. I tak kupić należy:
* Elementarz XXI wieku wyd. Nowa Era, a w pakiecie znajdziemy:
   - Podręcznik x2
   - Ćwiczenia zintegrowane x4
   - Ćwiczenia do edukacji matematycznej x4
   - Teczka artysty
   - Ćwiczenia z edukacji muzycznej + CD z piosenkami
   - Zajęcia komputerowe + CD
   - Zeszyt do kaligrafii
   - Wyprawkę
* Strój uroczysty (biała bluzka, spódniczka lub spodnie materiałowe)
* Obuwie na zmianę + worek podpisany
* Strój gimnastyczny (biała podkoszulka, spodenki, białe skarpetki, tenisówki o białym spodzie) + podpisany worek
* Zeszyt w trzy linie
* Zeszyt w kratkę
* Farby plakatowe
* Farby akwarelowe
* Pędzle w trzech grubościach
* Plastelina
* Papier wycinankowy 2szt.
* Blok rysunkowy A4 2szt.
* Blok techniczny A4 1szt.
* Kubek na wodę
* Pastele
* Zeszyt do informacji 32 kartkowy w kratkę
* Piórnik
* Kredki ołówkowe
* Klej w sztyfcie, "magiczny klej"
* Nożyczki z zakończeniem okrągłym
* Ołówki miękkie 5szt.
* 2 długopisy - niebieski i zielony
* Temperówka
* Linijka
* Mazaki 4 kolory - żółty, zielony, niebieski, pomarańczowy
* Tornister
* Teczka, segregator

Mam nadzieję, że ta cała wyprawka nie doprowadzi mnie do bankructwa. Zastanawiam się, czy faktycznie już we wrześniu będzie jej potrzebne 5 sztuk ołówków, ale ok. Nie będę się wychylać i dostarczę tyle ile wymagają. Kurcze sama bym chętnie poszła do pierwszej klasy... :)

Wszystko Czerwone (Joanna Chmielewska)

Pomimo iż uwielbiam wszystkie książki Joanny Chmielewskiej, to "Wszystko Czerwone" jest chyba moją najulubieńszą z najulubieńszych. To książka w której trup ściele się gęsto, jak nie przymierzając - podczas jakiejś wojny polsko-krzyżackiej. Bo cichy, niepozorny domek Alicji, przyjaciółki i gospodyni narratorki książki, ma za wroga wyjątkowo produktywnego mordercę. On toco i rusz dopada innego z licznych gości domu Allerod – jak po duńsku nazywa się tytułowe „Wszystko czerwone” – innym ze swych wielu morderczych narzędzi. I nie byłoby wiele do śmiechu, całkiem jak nie u Chmielewskiej, gdyby nie to, że roztrzaskana młotkiem czaszka zbiera się do kupy dzięki maseczce z truskawek, napadnięta przez zbirów dama zapomina własnego nazwiska, bomba w szafce zamiast łba urywa perukę, trup zieje i grzębi, a nader nieordynarny jad spożywają osoby nieżywe... Jednym słowem – Joanna Chmielewska w każdym calu czaruje nas kryminałem z dawniejszej swojej serii, opowiadając o wybuchowej wizycie Joanny u jej wieloletniej przyjaciółki Alicji w Danii, nie oszczędzając na tajemniczych aluzjach do nowo nabytego ukochanego Marka, okraszając całość duńskim inspektorem i jego przepiękną, sienkiewiczowsko – biblijną polszczyzną, która począwszy od mrowia a mrowia osób, obecnych na miejscu zbrodni, a zakończywszy na maci, którą była dama owa dla jednego ze świadków, wywierała przeogromne wrażenie na wszystkich bohaterach książki. Ma szanse wywrzeć nie mniejsze wrażenie na czytelnikach.Fabuła książki na wstępie prezentuje się następująco: Joanna przyjeżdża do domu Alicji z nadzieją zastania tam niejakiego Edka, wspólnego znajomego, i załatwienia z nim jednej maleńkiej, nieistotnej sprawy. Tymczasem w domu Alicji panuje pandemonium. Jak to bywa u upiornie gościnnych gospodyń, goście goszczą. Mówiąc ludzkim językiem – zwalił się tam cały tłum, niby zaproszony, ale w różnych terminach, partiami przez całe lato, nie zaś naraz.
Tego wieczora wszyscy, wzbogaceni o gości duńskich, dochodzących, świętują uruchomienie w ogrodzie – lampy. Ładnej, czerwonej lampy.Wszystko czerwone...Goście, impreza, zamęt. Kawa, herbata sok. Edek pije, jak to Edek. Na nic nie ma czasu. Lampa świeci czerwonym światłem na nogi gości. Edek po pijanemu awanturuje się na Alicję, że wpuszcza do domu takich ludzi. Wszyscy piją co popadnie, gadają, o czym popadnie, na przykład o jachtach dalekomorskich. Otwierają butelki z piwem. Dużo ludzi się kłębi jak na dziesięcioro obecnych.A jeszcze przyjadą Włodzio i Marianne i już całkiem nie będzie miejsca w domu.Przyjęcie się skończyło, goście dochodzący się rozeszli, zapanował spokój. A Edka znaleziono na tarasie, zadźganego długim, ostrym narzędziem...Rożen?Tak mniej więcej zaczyna się akcja powieści „Wszystko czerwone”. Pierwszym prawdziwym trupem. A pozostałe, choć po części wyżyły, przecież nie można im odmówić pewnych trupich praw. Walono je młotkiem, przejeżdżano mercedesem, strzelano, miażdżono, truto... Ach, i ten sztylet, to sławetne dziabanie sztyletem. Morderca zapewnia wszelki smak dobrego kryminału – można się do woli zastanawiać, kto zabił Edka i dlaczego, kto dybie i kto wstrzykiwał truciznę do winogron. Może czytelnikowi uda się odgadnąć prawdę, zanim przez karty książki przeleje się całe morze krwi – tytułowe „wszystko czerwone”?