Gimnastyka

Miesięczne dziecko potrafi już utrzymać przez chwilkę główkę. Tylko jakimś sposobem musi się tej umiejętności nauczyć. Dlatego właściwie od samego początku, jak tylko odpadł kikut pępowiny Ola spędza co jakiś czas parę chwil na brzuszku. Jest to dla niej odmiana, więc nie ma z tym żadnego problemu. Zresztą silna dziewczyna jest i ciężką główkę dźwiga dzielnie.

Taka gimnastyka to świetna zabawa, jednak jak wiadomo nic nie można robić na siłę, do niczego nie wolno dziecka zmuszać. Dotyczy to nie tylko niemowlaków ;)

Nie tylko cycek...

Ola jest osóbką bardzo wymagającą. Wymagającą stałego kontaktu z mamą. Najlepiej i najbezpieczniej się czuje przytulona do mamy. Już nawet niekoniecznie musi w tym czasie coś ssać, ale musi czuć moją stałą obecność. Chyba coś w tym jest, że dla noworodków: jak czegoś nie widać, to to nie istnieje. No więc ja muszę istnieć niemal bez przerwy. Nie ukrywam, że troszkę to kłopotliwe. Chciałabym czasami coś zjeść lub się umyć. O luksusie posiedzenia w wannie nie wspomnę... Na szczęście tata też znalazł na nią swoje sposoby, dzielnie się nią zajmuje wieczorami, więc nie chodzę głodna i brudna.
Dobrze na nią działa fotelik-leżaczek z pozytywką i funkcją wibracji. Potrafi na prawdę długo zająć się oglądaniem go (i wiszących zabawek), nie płacze, jest spokojna i zainteresowana. Wygląda w nim jak księżniczka na tronie :)

Ola jest coraz bardziej "kontaktowa". Uważnie słucha kiedy do niej mówię, rozgląda się. Chce być trzymana jedynie w pozycji pionowej, leżenie u kogoś na rękach kończy się zdecydowanym protestem. Oczywiście nadal dużo śpi i ku mojej niewysłowionej radości przesypia noce, ale coraz więcej czasu poświęca na "uczenie się" otoczenia. 

Zdecydowanie lubi być w centrum zainteresowania. Lubi być przytulana, noszona i zabawiana. Lubi wszelkie zabiegi, jakie trzeba wykonać, od zmiany pieluchy, poprzez kąpiel do przebierania czy masażu. Wszystko znosi dzielnie i mam wrażenie, że z zadowoleniem. Nie lubi tylko nudy i spokoju, co zapowiada mi na prawdę ciekawe najbliższe lata... ;)

Lesio (Joanna Chmielewska)

Okazuje się, że podczas opieki nad niemowlakiem, spokojnie można nadrabiać wszelkie zaległości w lekturach. Leżę sobie z nią, ona szczęśliwa bo ciumka cyca, a ja szczęśliwa, bo spokojnie sobie czytam. Książkę za książką. Po prostu je pochłaniam. I tak właśnie pochłonęłam Lesia. Chronologicznie kolejna książka Joanny Chmielewskiej, wydana po "Całe zdanie nieboszczyka". Tym razem sama autorka  nie bierze udziału w wydarzeniach, nie jest ich narratorem.
Lesio jest artystą. Pracuje wprawdzie jako architekt w biurze projektów, bo z malowania obrazów wyżyć się nie da, ale praca ta jest mu kamieniem u szyi.
Życiem Lesia władają trzy kobiety. Pierwsza to żona, Kasieńka, kobieta tyleż łagodna co stanowcza, którą Lesio bardzo kocha, ale której się trochę boi i za wszelką cenę stara się unikać z nią konfliktów.
Drugą kobietą Lesia jest Barbara – jego biurowa miłość. Kobieta piękna i zimna, którą Lesio wielbi bez odrobiny nadziei na choćby cień wzajemności. Barbara rani Lesia do głębi, okazuje się bowiem, że twardo mu się opierając, swoimi wdziękami obdarza jednego z kolegów biurowych. Którego – nie wiadomo, bo Lesio zdążył tylko zauważyć spodnie z szarego tropiku i szare dziurkowane buty, a wdrożone naprędce śledztwo wykazało, że tak ubiera się co drugi facet w biurze (ach, to socjalistyczne zaopatrzenie sklepów!).
Trzecią kobietą, która ma wpływ na życie Lesia, jest pani Matylda, personalna w biurze projektów. Tej kobiety Lesio nie kocha, a nawet – co tu kryć – szczerze nienawidzi. To ona zatruwa mu każdy dzień, każąc co rano wpisywać się do książki spóźnień (Lesio, jak każdy prawdziwy artysta, ma kłopoty z porannym wstawaniem). To przez nią co rano Lesio musi wytężać umysł, by wymyślić wiarygodny powód spóźnienia.
Któregoś dnia ginie znienawidzona książka spóźnień i karta losu Lesia odwraca się. Raptem okazuje się, że jest wyjątkowo utalentowanym pracownikiem i zaproponowana przez niego kolorystyka projektowanych obiektów dosłownie zwala z nóg inwestorów. Szefowie poklepują go przyjacielsko po ramieniu, koledzy patrzą z podziwem, Barbara ciepło się uśmiecha...
Niestety, książka spóźnień bardzo szybko odnajduje się i los Lesia powraca na stare tory. Znowu musi się wysilać, żeby usprawiedliwić spóźnienia, inwestorzy kręcą nosami, że nie dotrzymuje terminów, Barbara patrzy z lekceważeniem. A potem książka spóźnień znowu ginie...
I nagle Lesio doznaje olśnienia: to wszystko przez panią Matyldę! Gdyby nie ona i ta jej przeklęta książka spóźnień, całe jego życie wyglądałoby inaczej. Gdyby nie codzienny stres związany z wpisywaniem się do tej książki, byłby zupełnie innym człowiekiem. To ona, stara, złośliwa, jędzowata pani Matylda podcina mu skrzydła.
Lesio postanawia zabić panią Matyldę...
Tak pokrótce wygląda treść książki. Dalsze perypetie Lesia i jego równie zwariowanych przyjaciół Joanna Chmielewska opisuje w prawdziwie mistrzowski sposób. Książka skrzy się humorem, a takie sceny, jak napad na pociąg czy triumfalne wkroczenie Lesia do biura projektów, gdzie zrzuca ramieniem ze ściany gaśnicę, a ta spada na podłogę dokładnie według instrukcji użycia i zaczyna szaleć po biurowym korytarzu siejąc wokół spustoszenie – nie mają sobie równych w całej literaturze.
Książka nie jest typowym kryminałem, a już na pewno nie milicyjnym, chociaż kilku milicjantów jednak w niej występuje, ale to postaci dalszoplanowe. Występują w niej też postaci tak charakterystyczne dla minionego okresu, jak przewodniczący Rady Narodowej, sekretarz POP-u czy „kaowiec”, zawód ongiś bardzo popularny, dziś już całkiem zapomniany.

Wspaniale ukazane są też polskie realia początku lat siedemdziesiątych: kłopoty z zaopatrzeniem, brakiem gotówki, całkowitym brakiem taksówek, rozmaite kombinacje z załatwianiem po znajomości różnych spraw. No i ta specyficzna atmosfera owych czasów, kiedy to nikt nie słyszał jeszcze o „wyścigu szczurów”, z pracy w każdej chwili można było wyskoczyć na kielicha do pobliskiego baru, godzinami można było kontemplować wdzięki uroczej blondynki myjącej okna w budynku po drugiej stronie ulicy, pracą się specjalnie nikt nie przejmował, a dygnitarze szczebla powiatowego oraz ich pracownicy w wolnych chwilach brali udział w amatorskich przedstawieniach teatralnych.

1. miesiąc życia dziecka

Noworodek to bardzo zdolny, lecz często niedoceniany mały człowiek. Mówi się, że potrafi jedynie spać, jeść, płakać. To jednak tylko część prawdy. Noworodek ma bowiem szereg cennych umiejętności, które pomagają mu przetrwać w zupełnie nowym otoczeniu. Nie jest też tak kruchy, jak może się wydawać, a jego temperament jest już mniej więcej w 50% określony.
Po narodzinach główka dziecka stanowi 1/4 długości całego ciała. Często ma lekko stożkowaty kształt. To rezultat przeciskania się przez kanał rodny. Dostosowanie się do wąskiego przejścia było możliwe dzięki dwóm ciemiączkom, czyli przestrzeniom między kośćmi wypełnionymi tzw. błoną łączno-tkankową. Ślady trudnej przeprawy to często także siniaki na główce i zaczerwienione gałki oczne.
Stosunkowo częsty jest także tzw. trądzik niemowlęcy, który podobnie jak obrzęknięte sutki jest wynikiem działania matczynych hormonów. Zwykle po kilku tygodniach znika bez śladu.
Zdarza się, że noworodek ma lekko sine stopy i dłonie. Najczęściej nie jest to powód do niepokoju a jedynie wynik niedojrzałości układu krwionośnego. Z pierwszym oddechem dziecka całe krążenie przestawia się z krążenia płodowego na krążenie typowe dla małego dziecka, jak i człowieka dorosłego.
U noworodka można też zaobserwować przyspieszony oddech świadczący o niedojrzałości układu oddechowego, lub mimowolne drżenie rąk wskazujące na niedojrzałość układu nerwowego.
Minie też trochę czasu zanim dziecko będzie potrafiło poradzić sobie z tym, co  mu przeszkadza. Na razie próbuje odciąć się od nadmiaru bodźców zaciskając powieki lub kichając.
Dziecko zostało wyposażone przez naturę w kilka odruchów, które z czasem znikną, ale na razie bardzo ułatwiają jej życie. Jest to między innymi odruch Moro, odruch kroczenia, odruch chwytny. Dwa kolejne odruchy: szukania i ssania, nie pozwalają noworodkowi zginąć z głodu. Dziecko czując dotyk na policzku, odwraca głowę w jego kierunku. To właśnie odruch szukania. A kiedy chwyci już coś ustami to momentalnie zaczyna ssać. Dziecko ssąc zaspokaja nie tylko głód, ale także potrzebę bliskości.
Dotyk to sposób, w jaki mama okazuje miłość, akceptację, a także uczy granic ciała. Głaszcząc pokazuje dziecku gdzie kończy się jego ciało. Noworodki bowiem sądzą, że stanowią z mamą jedność i dopiero mniej więcej po skończeniu szóstego miesiąca życia zacznie do nich docierać, że jest inaczej.
Ola wie, że do życia potrzebuje uwagi mamy, i zrobi wiele, aby ją uzyskać. Co zaskakujące zachowuje się zgodnie z zasadami skutecznej komunikacji, np. podobnie jak dorośli, podczas ciekawej rozmowy stara się odwzorować zachowania rozmówcy. Badania wykazały, że noworodki potrafią naśladować mimikę już kilka godzin po narodzinach. Uwaga, z jaką mała Ola słucha mamy jest doprawdy imponująca. Głos mamy, podobnie zresztą jak bicie jej serca do dźwięki znane Oli jeszcze z życia płodowego. Po narodzinach jest w stanie je rozpoznać i dzięki nim czuje się bezpieczniej.

Jak wygląda noworodek?
* Może mieć trądzik niemowlęcy i siniaki na ciele
* Jego dłonie i stopy mogą być sine
* Skórę noworodka urodzonego o czasie pokrywa meszek
* Głowa noworodka ma kształt stożkowaty

Charakterystyka noworodka:
* Noworodek śpi ok. 20 godzin na dobę
* Widzi twarze i przedmioty z odległości ok. 30 cm
* Poza czernią i bielą nie rozpoznaje kolorów
* Gdy płacze, jego oczy nie wytwarzają łez
* Wyczuwa cztery smaki: Słony, słodki, kwaśny i gorzki
* Posiada kilka ważnych odruchów: ssania, chwytny, kroczenia, szukania oraz Moro
* Postrzega siebie i mamę jako jedność

Co potrafi niemowlę w 1.miesiącu życia?
* Noworodek potrafi skupić przez chwilę wzrok na twarzy opiekuna
* Próbuje naśladować mimikę opiekuna
* Rozpoznaje głos i zapach mamy
* Próbuje odwracać wzrok w kierunku dźwięku
* Leżąc na brzuchu, próbuje podnosić w górę główkę i przez chwilę utrzymuje ją w tej pozycji

A oto mój najsłodszy, już prawie czterotygodniowy niemowlak:

Niebieski Dzień Dziecka

W sobotę, 1go czerwca odbył się Niebieski Dzień Dziecka zorganizowany przez Policje Łódzką. Było mnóstwo atrakcji dla najmłodszych (i nie tylko), dlatego serdecznie dziękujemy Wujkowi, że zapewnił Asi dzień pełen wrażeń. Asia wieczorem, przed snem powiedziała mi, że to był wspaniały dzień, tylko pogoda była kiepska... :)

Był też kącik malarski:

I pokazy tresury psów policyjnych:

A takim cudem ja sama chętnie bym pojeździła... :

Święto cykliczne

Już 9 czerwca 2013 odbędzie się festiwal rowerowy w Łodzi: Święto Cykliczne. Zapraszamy na święto wszystkich rowerzystów! Weź udział w paradzie rowerowej i pikniku z atrakcjami!

Już po raz czwarty zapraszamy łódzkich rowerzystów na Święto Cykliczne – czyli festiwal rowerowy. Jeśli używasz roweru codziennie lub od święta, dojeżdżasz nim do pracy lub jeździsz tylko rekreacyjnie... zapraszamy!

W programie tegorocznego Święta:

• barwna parada rowerowa (wszystkie kolory i stroje dozwolone!) 
• gra miejska: śladami Tuwima (na rowerze oczywiście)
• dyskusja Cafe Rower: podróżowanie na rowerze (czyli jak przygotować siebie i rower na dłuższą wyprawę)
• rozgrywki bike-polo (rejestracja 3 osobowych drużyn w dniu imprezy)
• zabawy dla dzieci i dorosłych 
• wycieczkę z przewodnikiem 
• pokazy pierwszej pomocy
• warsztat rowerowy

• bezpłatne znakowanie rowerów przez Straż Miejską 
• pokaz cięcia blokad i „blokad” (linek) rowerowych

Start parady rowerowej – jak zwykle o godzinie 12.00 z placu Wolności; następnie ulicami Łodzi przejedziemy do parku Poniatowskiego (w obrębie al. Mickiewicza, Jana Pawła II, ul. Żeromskiego i Parkowej) gdzie odbędą się w/w atrakcje oraz będą startować zarówno wycieczka z przewodnikiem, gra miejska czy rajd „Łódź w 15 minut”. Do parku zapraszamy od godziny 13:30. 

Zaproś już dzisiaj swoich znajomych! 9 czerwca 2013 świętują wszyscy rowerzyści.

Ulga...

Karmienie piersią Asi wspominam bardzo dobrze. Uwielbiałam jak zwijała się przy mnie w kuleczkę, przytulała ufnie całym ciałkiem. Kiedy przestawałam karmić i przestawiałam ją na butelkę, dla niej było to coś naturalnego, wydawało się, że nie robi jej to różnicy, a mnie było przykro, łzy mi leciały, że to już koniec... Dlatego teraz nie mogłam się doczekać momentu, gdy maleńka Ola będzie pierwszy raz piła mleczko. No i ten pierwszy raz był faktycznie niesamowity, zaraz po narodzinach, jeszcze nie umyta, od razu była przy cycu. Potem było coraz gorzej. Mała pijawka tak mnie pogryzła, że ból sprawiało mi samo myślenie o karmieniu. Koszmar. A jeszcze Ola okazała się osóbką uwielbiającą wręcz taki kontakt z mamą i najchętniej memlałaby cyca 23 godziny na dobę, nawet przez sen. Teraz po praktycznie trzech tygodniach od porodu jest już dużo lepiej. Ola nauczyła się poprawnie ssać, mnie się ranki pogoiły i w końcu możemy cieszyć się sobą. Dużą ulgę w takich sytuacjach przynosi:
1. Letni prysznic
2. Wietrzenie piersi
3. Smarowanie brodawek własnym mlekiem
4. Smarowanie brodawek maścią dla niemowląt Bepanthen - ulga prawie natychmiastowa - do kolejnego karmienia...